ZASTOSOWANIE METOD INRERWENCYJNYCH W PORADNI LECZENIA BÓLU 

Zastosowanie metod inwazyjnych powinno się rozważyć, jeśli zachowawcze metody leczenia bólu (farmakoterapia, fizjoterapia, psychoterapia) są nieskuteczne lub powodują nieakceptowalne objawy niepożądane, a charakter bólu i jego lokalizacja odpowiadają wskazaniom do zastosowania danej metody.

Główne wskazania stanowią dolegliwości bólowe oporne na leczenie farmakologiczne, występujące w wyraźnie ograniczonym miejscu (narząd ruchu, ból towarzyszący chorobie nowotworowej, ból neuropatyczny). 

Pełne rozpoznanie, rodzaj procedury interwencyjnej i stan ogólny pacjenta (podobnie jak kwalifikacja anestezjologiczna do znieczulenia do każdej procedury zabiegowej) determinują sposób i miejsce wykonania zabiegu: ambulatorium / ambulatorium poradni leczenia bólu, warunki oddziału szpitalnego/ szpitalnego oddziału leczenia bólu.

Przed przeprowadzeniem zabiegu interwencyjnego lekarz ma obowiązek udzielić choremu wszechstronnej, wyczerpującej informacji i uzyskać świadomą, pisemną zgodę na dany zabieg.  

Warunkiem wykonania zabiegu jest brak przeciwwskazań do procedury inwazyjnej, przekazanie przez lekarza choremu pełnej informacji na temat celu, skuteczności i bezpieczeństwa danego zabiegu oraz wyrażenie przez chorego świadomej zgody na piśmie.

Lekarz wykonujący zabieg powinien dysponować odpowiednią wiedzą i umiejętnościami. Zabieg powinien być wykonany prawidłowo techniczne z zachowaniem aseptyki i odpowiedniej ostrożności, w warunkach gabinetu zabiegowego, przy pomocy stymulatora, USG, fluoroskopii lub innych metod w celu identyfikacji struktur nerwowych i mięśniowo-szkieletowych.

Istotnym warunkiem wykonania zabiegu przez lekarza jest porównanie stanu miejscowego (zakresu ruchomości w stawie, temperatury skóry, zmiany zabarwienia skóry, bolesności i in.) przed zabiegiem oraz po jego wykonaniu oraz ocena efektu przeciwbólowego i ewentualnych objawów niepożądanych w określonych (także odległych) punktach czasowych.

Wyboru metody inwazyjnej zawsze dokonuje lekarz na podstawie danych z wywiadu i badania przedmiotowego, planowanego przebiegu leczenia bólu oraz realistycznych oczekiwań chorego.

Przeprowadzenie zabiegu neurodestrukcyjnego (neuroliza, kriolezja, termolezja) należy poprzedzić wykonaniem blokady diagnostyczno-prognostycznej, która ma na celu nie tylko potwierdzenie lokalizacji źródła bólu, ale także wskazanie pacjentowi, jakich doznań będzie doświadczał po neurodestrukcji (np. ulga lub zniesienie bólu, mrowienie, drętwienie).